Parlament Studentów Rzeczypospolitej Polskiej (PSRP) docenia starania Komisji Europejskiej związane ze zwiększeniem efektywności dotychczasowych programów edukacyjnych
i młodzieżowych. Zdaniem PSRP mobilność młodzieży jest narzędziem, które pozwala nie tylko budować demokrację, uczyć się od siebie, poznawać języki obce, ale przede wszystkim ułatwia zdobywanie zatrudnienia, co jest szczególnie ważne w dobie kryzysu ekonomicznego.
Cele programu wydają się być właściwie postawione. Pozytywnie odnosimy się do zwiększenia ogólnej puli środków przeznaczonych na programy edukacyjne i młodzieżowe w kolejnej perspektywie budżetowej, jednak w naszej ocenie nie gwarantują one osiągnięcia zakładanych celów na polu mobilności studenckiej – 20% mobilnych studentów do 2020 roku. Należy zwrócić uwagę, że tylko 65% dotacji miałaby być przeznaczona na mobilność edukacyjną (w tym mobilność nauczycieli i pracowników instytucji edukacyjnych, mobilność studentów, system gwarancji kredytowych, mobilność młodzieży i inne). Nie gwarantuje to wystarczającego wsparcia mobilności indywidualnej studentów.
Według badań przeprowadzonych przez PSRP pod koniec 2009 roku w ramach projektu ,,Czarna lista mobilności, bariery finansowe są jedną z głównych przeszkód powstrzymujących studentów przed skorzystaniem z programów mobilności indywidualnej. Stypendia dostępne obecnie
w ramach programu Erasmus rozwiązują problem w niewielkim stopniu, ponieważ na ogół nie wystarczają na pokrycie podstawowych wydatków, które studenci są zmuszeni ponieść podczas pobytu za granicą. Liczyliśmy, że w kolejnej perspektywie budżetowej problem ten uda się rozwiązać poprzez zagwarantowanie odpowiednich środków na mobilność akademicką. Jednakże, przy uwzględnieniu faktu, że nowy program obejmuje działania prowadzone dotychczas w ramach programów Tempus i Erasmus Mundus, zapowiada wprowadzenie nowego instrumentu w postaci gwarancji kredytowych oraz zakłada wsparcie dla realizacji przyjętej podczas polskiej prezydencji strategicznej agendy Unii Europejskiej w sprawie modernizacji szkolnictwa wyższego, wiążącej się
z koniecznością przeprowadzenia fundamentalnych i kosztownych reform na europejskich uczelniach, należy podkreślić, że propozycja Komisji, nie przewidując odpowiednio wysokich środków na szkolnictwo wyższe, nie wskazuje na istotną poprawę w zakresie wysokości stypendiów przeznaczanych na mobilność indywidualną.
Z uwagi na rodzaje beneficjentów dotychczasowych programów i ich rolę w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, nasz niepokój budzi również włączenie mobilności młodzieży
i pozostałych programów mobilności edukacyjnej do jednej kategorii działań. Należy zwrócić uwagę, że istnieje bardzo duże ryzyko, że model taki spowoduje znaczne obniżenie się roli organizacji pozarządowych we wspieraniu edukacji pozaformalnej, aktywnego uczestnictwa
i wolontariatu młodzieży. Całkowite przejęcie tych zadań przez instytucje edukacyjne stanowi zagrożenie dla olbrzymiej wartości dodanej dla społeczeństwa, którą generuje obecnie sektor pozarządowy. Wobec tych argumentów zasadnym wydawałoby się pozostawienie odrębnego programu dedykowanego polityce na rzecz mobilności młodzieży (wymiana młodzieży
i wolontariat).
|
